Kriza izazvana pandemijom COVID-19 ogolila je u Srbiji autoritarne tendencije, kako u državi, tako i društvu, učinivši vidljivim obim i zamah zarobljavanja države. Tokom pandemije građanima su slate konfuzne i kontradiktorne poruke i to od strane organa i pojedinaca koji zakonom nisu bili ovlašćeni da to rade. Krajni rezultat je bio to da su građani zbunjeni i da su prepušteni sami sebi.

Zarobljavanje sistema odbrane sprovodi se na različite načine. Vlast koristi kupovinu naoružanja sa različitih strana kako bi ostvarila spoljnopolitičke poene u cilju smanjivanja spoljašnjeg pritiska na autoritarni režim. Insistirajući na vojnoj neutralnosti i spoljnopolitičkom balansiranju, Srbija pokušava da zadrži pristup tržištu naoružanja i na istoku i na zapadu. Takođe, kroz netransparentne ugovore pojedinci i firme bliske vlastima bogato profitiraju na račun namenske industrije, kao i kroz izvoz naoružanja koje se često sprovodi u suprotnosti kako sa domaćim, tako i sa međunarodnim pravom i normama.

Narative o civilnom društvu karakteriše dihotomija i međusobna isklučivost. Dok sa jedne strane dominira diskurs o najznačajnijim akterima civilnog društva kao “izdajnicima i stranim plaćenicima”, sa druge strane se veoma jasno izražava spremnost vlasti za saradnju sa civilnim društvom i ističe se njegov značaj pre svega u procesima evropskih integracija, i jačanju vladavine prava u zemlji.

Koji narativi o Rusiji i Kini prate saradnju Srbije sa ovim zemljama i kako doprinose daljem zarobljavanju države, pogledajte u BCBP infografiku. Narativi koje su koristile srpske elite i provladini mediji u 2020. i 2021. godini pokazuju da proruski i prokineski narativi igraju ulogu u procesu zarobljavanja države. Kroz forsiranje ovih narativa, srpske elite promovišu sebe pred svojom unutrašnjom publikom, jačaju svoju kontrolu, i prolongiraju stanje zarobljene države.